Jan Kwapiński
Polityk
- Urodzony
- 1885
- Zmarł
- listopad 1964, Londyn
- Zawód
- polityk
Jan Kwapiński, właściwie Piotr Edmund Chałupka, urodził się 12 listopada 1885 roku w Warszawie. Od 1901 roku działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, a później w jej Organizacji Bojowej. Brał udział w akcji pod Rogowem. W 1907 roku władze carskie skazały go na śmierć, lecz karę zamieniono na 15 lat katorgi. Uwolniony w 1917 roku, kontynuował działalność polityczną. Współtworzył Związek Zawodowy Robotników Rolnych i kierował jego zarządem. W latach 1922-1930 był posłem na Sejm, a od marca 1939 roku do wybuchu wojny prezydentem Łodzi.
Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez NKWD i zesłany na Syberię. Zwolniono go latem 1941 roku na mocy układu Sikorski-Majski. W 1942 roku dotarł do Londynu i objął stanowisko ministra w Rządzie RP na uchodźstwie. W latach 1943-1944 był wicepremierem, a później działał w PPS na emigracji. Zmarł 4 listopada 1964 roku w szpitalu w Penley.
Na podstawie artykułu „Jan Kwapiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.