Jan Różycki

Jan Benedykt Różycki, znany także jako Jan Rzepecki, urodził się 21 marca 1901 roku w Klimkiewiczowie, na terenie Ostrowca Świętokrzyskiego. Był polskim inżynierem budownictwa i oficerem Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie oraz Armii Krajowej. Ukończył Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Przed wojną pracował przy budowie lotniska Warszawa-Okęcie oraz dróg i ulic, między innymi w Zakopanem. W czasie II wojny światowej służył we Francji i Szwajcarii, a w 1944 roku jako cichociemny został zrzucony do okupowanej Polski. Był komendantem rejonu Moszczenica Obwodu Piotrków Trybunalski AK.

Po wojnie pracował w administracji i przy organizacji zakupu maszyn drogowych. W 1949 roku został aresztowany, a następnie skazany na karę więzienia; po zwolnieniu sąd nie dopatrzył się jego winy. Od 1954 roku pracował na Politechnice Wrocławskiej, gdzie kierował katedrą budowy dróg i ulic, a później Instytutem Inżynierii Lądowej. Był autorem książek o drogownictwie i wypromował około 170 magistrów. Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Zmarł 6 września 1991 roku we Wrocławiu.

Na podstawie artykułu „Jan Różycki (inżynier)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.