Juliusz Żakowski

Juliusz Ryszard Żakowski, polski architekt, urbanista, wykładowca akademicki i urzędnik państwowy, urodził się 15 lutego 1893 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej, a następnie na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1922 roku uzyskał dyplom inżyniera architekta. Pracował na tej uczelni jako starszy asystent, a później prowadził własną pracownię. Zasiadał w zarządzie Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Rakowiec” i kierował pracami związanymi z planem regionalnym Podhala i Beskidów Zachodnich.

Po II wojnie światowej wrócił do Polski i objął stanowiska podsekretarza stanu w ministerstwach związanych z odbudową i budownictwem. Był współzałożycielem Towarzystwa Urbanistów Polskich, którego prezesem został w latach 1958-1961. Działał także w Stowarzyszeniu Architektów Polskich. Do jego prac należały obiekty osiedla WSM „Żoliborz” w Warszawie oraz budynek Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni. Zmarł 26 sierpnia 1970 roku i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Juliusz Żakowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.