Marian Utnik

Marian Utnik urodził się 7 grudnia 1902 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim. Był pułkownikiem dyplomowanym artylerii Wojska Polskiego. Jako ochotnik walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, między innymi w Bitwie Warszawskiej, gdzie został ranny. Ukończył Szkołę Podchorążych w Krakowie i Oficerską Szkołę Artylerii w Toruniu, a następnie Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie. W czasie II wojny światowej służył w Sztabie Naczelnego Wodza, a od 1944 roku kierował jego Oddziałem VI (Specjalnym).

Po wojnie działał w konspiracyjnej organizacji „Hel” i był jednym z dysponentów funduszu „Drawa”. W latach 1947-1949 był tajnym, prawdopodobnie nieformalnym współpracownikiem wywiadu wojskowego komunistycznej Polski. Aresztowano go w 1949 roku, a w 1951 skazano na 15 lat więzienia. Zwolniony w 1956 roku, nie wrócił do służby wojskowej; pracował jako geodeta do przejścia na emeryturę w 1965 roku. Publikował teksty o Sztabie Polskiego Naczelnego Wodza w czasie II wojny światowej. Zmarł 24 lutego 2003 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Marian Utnik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.