Teofil Głowacki
Dziennikarz, nauczyciel, pisarz
- Urodzony
- 1906, Ostrowiec Świętokrzyski
- Zmarł
- 1971, Warszawa
- Zawody
- dziennikarz, nauczyciel, pisarz
Teofil Maksymilian Głowacki, używający pseudonimów Julian, Głóg i Nauczyciel, urodził się w 1906 roku w Ostrowcu Świętokrzyskim, a zmarł w 1971 roku w Warszawie. W 1914 roku jego rodzina przeniosła się do Radomia, gdzie ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie. W 1926 roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. W tym samym roku wyjechał na Śląsk, gdzie pracował jako nauczyciel i publicysta „Gazety Robotniczej”; później należał do Komunistycznej Partii Polski. Studiował w Wolnej Wszechnicy w Warszawie, działał też w organizacjach związkowych i spółdzielczych.
Podczas II wojny światowej przewodniczył Robotniczej Partii Polskich Socjalistów, a w 1944 roku był sekretarzem Centralnego Komitetu Ludowego. Jako porucznik Polskiej Armii Ludowej uczestniczył w powstaniu warszawskim, walcząc na Mokotowie. Po wojnie należał do PPS, a następnie do PZPR. Pracował jako redaktor naczelny „Głosu Pracy” i kierował Komisją Prasową Centralnej Rady Związków Zawodowych. W 1957 i 1961 roku został wybrany na posła na Sejm PRL. Był autorem książek, w tym „Wymarszu: poezji” i „Górnego biegu: pamiętników”.
Na podstawie artykułu „Teofil Głowacki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.
